"Plons", zei de steen

Of was het het water?

Dit hoekje in de tuin was maar klein. Niet meer dan zes op acht meter. Het was het voormalig kippenpark, die ik vorig jaar tot tuin had veroordeelt. Nog braak en niks in het vooruitzicht, zoals de planten en de routine om er te gaan zitten, het hele plaatje klopte hier en daar nog niet.

Maar een structuur was er al. Of toch in mijn hoofd.

Dit ging een ander tuintje worden dan de andere, die aan de andere kant van de schuur lag. Rond deze tuin stonden er Italiaanse populieren, waardoor hij wat meer was ingesloten. De aarde was los en goed bevrucht door het verleden die hij heeft gekend als kippenpark. Na vier uur in de namiddag is de zon er al weg en werd het er veel stiller dan de andere tuin. Het is er meer afgesloten van de straat en je hebt er zicht op een grote weide met in de verte rijen knotwilgen. Het is al even dat ik mijn hoofd breek over dit stukje grond. Meer dan tien jaar geleden had ik het ooit in mijn hoofd gehaald om er een zitput te graven. Ik was koppig genoeg om vroeg op te staan en de spade te pakken, maar had nooit het karakter om iets af te werken. Gelukkig veranderen mensen, als ze willen.

Niet zo lang geleden heb ik gelezen over Mien Ruys, een Nederlandse tuinarchitecte en zag een tuin, door haar ontworpen, met een waterelement tussen bosbeplanting. Ik was er op slag verliefd op. Zevenblad en look-zonder-look groeiden rond het vierkantig waterelement en het leek op een plek dat altijd heeft bestaan. En dat beeld wilde ik ook.

Het zou voor de eerste keer zijn dat ik iets in mijn eigen tuin realiseer met enige structuur. Rechte lijnen. Ik ontwerp meestal met organische vormen, omdat die vormen me liggen, ik heb het er niet moeilijk mee. Maar rechte lijnen, daar heb ik nog wat schrik voor. Want zie je, recht moet juist zijn of het is scheef. Het kubisme van Mien Ruys sprak me aan en ik zou ermee een tuin ontwerpen, geïnspireerd op haar visie. En naar die tuin keek ik nu.

Planten groeiden er door elkaar en in het achterste deel zaten nog de kippen, maar dat zag ik allemaal niet. Nee, ik zag vierkante waterelementen, laag gemetst, met een leuk steentje. De waterspiegel zou juist aan de rand komen, waar de populieren in zouden reflecteren en je een tweede hemel in zou zien. Aan één kant zal het water overlopen in een tweede bak, kleiner, subtieler en laag genoeg om een kabbelend - maar niet te luid - geluid te maken.

Zou ik het nog laten overlopen naar een derde bak?

Ik dacht praktisch na en aan de kostprijs. Nee, met twee zal het ook wel lukken. Elektriciteit moest ik er ook nog naartoe zien te trekken en had ook al aan een klein wandelpad gedacht. Eentje op metalen schroefpaalfunderingen.

Daarop zou ik metalen roosters leggen of houten planken, waardoor je zweeft over je planten. En dan de planten... Bosplanten, die passen onder de populieren en de koelte die ze geven, maar ik denk dat wat kleur ook niet zou misstaan. Niet te fel natuurlijk, een donkergroene schijn met hier en daar kleurrijke accenten die goed opvallen en met de aandacht weglopen.

O ja... daar ben ik op naar zoek.

Ik begin wat te huppelen op mijn voeten en mijn ogen vliegen van de ene kant van de ruimte naar de andere kant. Ik zag het weer allemaal.

Met wat tegenzin draaide ik me om en liep ik naar binnen, direct naar boven en ging achter de tekentafel zitten. Na een diepe zucht, trok ik het potlood uit mijn haar en begon ik met de eerste lijn.

Er is een nieuwe tuin aan het wachten en ik hou jullie op de hoogte van de aanleg. ;)

Geniet van jullie avond en droom ook eens over je eigen tuin.

Groetjes

Eva